4 brieven van Maxime Du Camp gepubliceerd in L'Illustré du Dimanche.

Maxime Du Camp verrijkte de handtekeningencollectie van de jonge Carl de Beaumont op verzoek van zijn tante Pauline. Aanvankelijk ondertekende hij met de volgende tekst: "Om in vrede met vrouwen te leven, moet men geloven wat ze zeggen; om de waarheid te kennen, moet men het tegendeel geloven." Op 30 maart 1986 veranderde hij echter van gedachten en schreef een andere boodschap voor de jongeman: "Bij nader inzien moet men nooit kwaadspreken over datgene wat men het meest liefheeft in de wereld." Hij bedankte de gravin voor het toesturen van "het liedje dat voor uw neefje bedoeld was; ik heb het netjes in mijn open haard gelegd, waar het de dood vond die voor ketters is weggelegd." Hij sprak over zijn migraine en haalde een jeugdherinnering van het schoolplein aan: "Mijn rechteroog was blauw en mijn neus half gebroken bij een soortgelijk incident." Ik zou eraan toevoegen dat ik degene was die zich beledigd voelde, dat ik gelijk had en dat Gods oordeel zo verwijtbaar hardnekkig was dat ik acht dagen in de ziekenboeg moest blijven [...]