Lesseps vertelt over zijn strijd voor het Suezkanaal

Een interessante brief waarin Ferdinand de Lesseps, die werd aangevallen vanwege zijn Suezkanaalproject, zijn hart lucht bij een vriend:

Mademoiselle Delamalle keert alleen met Charles terug naar Parijs. Ik geniet van het platteland, aangezien er geen dringende zaken zijn die me naar Parijs roepen. Ik ontving eergisteren een brief van meneer Kenney [zijn secretaris, Charles Lamb Kenney]. De vertaler van het British Museum gaf hem pas drie dagen geleden de transcripties die als proefdrukken waren afgedrukt om aan meneer McClean en Charles Manby te laten zien. Mademoiselle zal u haar brief overigens geven.

Uw reactie op onze bijeenkomst in Edinburgh, de publicatie van de notulen, beantwoordt voorlopig de fantasieën van de heer Barrault, die vastbesloten lijkt mij obstakels in de weg te leggen. Ik geloof dat het gerucht zich verspreidt, zelfs onder mensen met kwade bedoelingen [...] Het rapport van de verzamelde ingenieurs zal dan de genadeslag toebrengen aan de tegenstanders.

Ik reken op jou voor alles wat er tijdens mijn vakantie zou kunnen gebeuren [...]".

Charles Manby (1804-1884), een Engels- en Franssprekende ingenieur die de gaspijpleiding van Parijs had aangelegd, was secretaris van de Internationale Commissie voor de Aanleg van het Suezkanaal. In 1856 werd hij, samen met James Rendel en de Ierse ingenieur John Robinson McClean (1813-1872), gekozen om lid te worden van de Internationale Wetenschappelijke Commissie voor het Suezkanaal.

Op 1 januari 1856 publiceerde de ingenieur Alexis Barrault (1812-1867) in La Revue des Deux Mondes een kritisch artikel getiteld "Het Suezkanaal en de kwestie van de route ervan", een studie die hij samen met zijn broer Émile had geschreven.

Madame Delamalle was hoogstwaarschijnlijk de moeder van Agathe Delamalle (1819-1853), de eerste vrouw van Lesseps. Zij hadden vijf zonen, waaronder twee met de naam Charles.